Met een wat sippe blik leg je een volgend blik bruine bonen in het daartoe bestemde vak bij de Albert Heijn. Drie gedaan, nog tweehonderdduizend te gaan……... Je bent niet blij. Wie voor krap vier euro per uur in zo’n belachelijk blauw jasje moet lopen is ook niet vrolijk. En dan hebben we het nog niet over het hoongelach van je vrienden en vriendinnen die wel een coole bijbaan hebben gevonden.
Nu trekken donkere wolken zich samen boven jouw sociale leven. Niemand wil meer met je stappen sinds de bedrijfsleider van de lokale Appie je, waar iedereen het kon zien, een breezer aanbood in Juicy Lucy. In het echt lijkt hij helemaal niet op die grappige man uit de reclame.
Het ergste is misschien nog dat de schamele euro’s die je in dit tempo bijeen sprokkelt waarschijnlijk pas in 2024 genoeg zullen zijn voor een hele bescheiden vakantie. Naar Terschelling dan, in een geleend tentje, met een doorgelegen slaapzak waarin je het zweet van je ouders nog ruikt en slapen doe je op een lekkend luchtbed.
Beroerd omdat je vrienden, die wel een coole, goedbetaalde bijbaan hebben, hun voeten verbranden aan het warme zand van de Zuid Europese stranden. Alwaar zij in hun ene arm een gewillige vakantieliefde hebben en in de andere een glas Mojito, met door ijsklontjes glinsterende condensdruppels op het glas….mmmmmm……..
Dat is nog eens wat anders dan op vrijdagavond eenzaam een lauwe cola drinken op de bank van je grijze studentenkamer, waar de vakantieliefde wordt vervangen door je steeds sterker wordende rechterarm. En op woensdag de linker, voor de afwisseling.
Naar je werk (bij de Appie dus) fietsen is ook al lastig geworden. Sinds de kinderen van de peuterspeelzaal waar je langs moet weten waar jij je centjes verdient heb je te maken gekregen met het fenomeen pesten. De drie- en vier-jarigen gooien hun complete overbodige voorraad voetbalplaatjes en dierenplaatjes naar je hoofd, vergezeld van hoongelach.
Je dagen lijken langer, kouder en grijzer te worden en zonder dat je er iets lijkt te kunnen doen wordt je steeds dieper in een inktzwarte depressie getrokken. En dat allemaal omdat je drie maanden terug, in een vlaag van volledige verstandsverbijstering, je handtekening zette onder een contractje waardoor je vakken mocht gaan vullen bij de Appie….zucht…… Is er dan helemaal geen hoop meer?
Tatatataaaaaaaaaaa!
Ja hoor....
1. Stap op je fiets
2. Rijd naar de Appie, vol goede moed, bij de kinderopvang schop je iedere drie- of vier-jarige met een grote mond het klimrek in en weer uit.
3. Zoek, aangekomen bij de Appie de bedrijfsleider, plak je ontslagbrief met tweecomponentenlijm op zijn voorhoofd.
4. Loop naar buiten, trek je blauwe Appie jasje uit, pis eroverheen en verbrand het daarna. Strooi de as uit over de Korenmarkt.
5.
Klik hier->> Voor een vakantiebaan die cool is, met een vet cool team en een dik salaris.